En toch zijn dit de woorden van Eric Schmidt, die zich blijkbaar ernstige zorgen maakt over de privacy van de jeugd van tegenwoordig. Hij vraagt zich oprecht af of mensen (jong en oud) wel beseffen wat ze allemaal online zetten. Want: straks moeten ze allemaal hun naam veranderen om een ongunstig online imago van zich af te schudden.

Schmidt geeft toe aan de Wall Street Journal dat Google ook mee zal doen bij het blijven vasthouden van persoonlijke info: “We know roughly who you are, roughly what you care about, roughly who your friends are.” Waarschuwt Schmidt nu voor eigen praktijken? Daar lijkt het wel op.

Misschien is het wel wijsheid om naar de CEO van de Grote Zoekmachine te luisteren en je vakantiefoto’s wat te kuisen. Anders komt meneer Schmidt langs met de roe.

via hyped.nl

via mashable.com

Bovendien kun je straks vergelijken hoe jouw merk ‘het doet’ in vergelijking met de social media praktijken van je concurrenten. Daarbij wordt aangegeven welke woorden het meest voorkomen als er over het betreffende merk iets wordt gezegd.

Michael de Kruijf: “Deze versie van de alert is gratis, en wij hopen mensen hiermee te overtuigen van de meerwaarde die een dergelijke dienst heeft om vinger aan de pols te houden over wat er over een merk (en eventueel dat van concurrenten) wordt gezegd. Wij werken momenteel aan een betaalde variant die meer mogelijkheden biedt, zoals bijvoorbeeld het kwalificeren van de berichten in sociale media op basis van een positief, negatief of neutraal oordeel.”

Klinkt allemaal best aardig. En bijzonder geschikt voor bedrijven die het social media dashboard nog niet hebben ontdekt of niet weten hoe ze de gegevens daaruit moeten interpreteren. Of niet objectief naar de online aanwezigheid van hun concurrenten kunnen kijken. Voor het betere hap-snap-in-de-gaten-houden ga je dus naar SocialMediaCheck.

In deze blog vind je ‘snippets’ uit het nieuwe rapport, waar gekeken is naar de online aanwezigheid van Selexyz.

Voor meer wist-je-datjes ga je naar 123people.nl/blog. Doen!

Mike Arauz vraagt zich in The ethics of online secrecy af of we wel het recht hebben om andermans profiel te bekijken zonder dat degene die bekeken wordt dat weet. “Fifty years before Facebook came along this question would have been a much easier to answer. (…) But how does this point of view shift when we get on the web?” “(…) some people prefer to read other profiles anonymously, without the performer knowing that they are out there in the audience.” Maar moet dat dan allemaal maar kunnen? “(…) Imagine if one day Facebook announced that they had changed the rules, and suddenly we each had a Visitor Reports page that listed which other users had checked out our profile recently, what they checked out, and how frequently they visited. For an instant it might be awesome…before we quickly realized that everyone else had it, too.”

What is it about the web that flips this long-held social norm on its head? Why do we guard our browsing habits so closely? Why are we scared of what Google might have to share about us? Why do we feel that it’s our right to look at someone’s Facebook photos without them knowing?

Interessante theorie, absoluut, maar we gooien met zijn allen toch foto’s, video’s en veel meer op het web om bekeken te worden? Bovendien: krijgen mensen echt rare dingen te zien wanneer ze je profiel betreden? Ik zeg: behandel elke digitale foto en uitlating alsof je moeder ‘m ook kan zien/lezen en problemen zijn uitgesloten.

“Getting a celebrity to follow one on Twitter is a pretty big undertaking, and can gain you serious social media clout — case in point, Sarah Killen, Conan O’Brien’s sole followee, and Steve Holmes, Kanye West’s extremely reluctant Tweep of choice. Both former nobodies became big somebodies after the famous duo started following them.” En daar heeft blogger Brenna Ehrlich natuurlijk een puntje.

Laat ik maar eens beginnen met een lokale celeb. Iemand tips, ik ben niet zo into dat Nederlandse…

Eigenlijk is het allemaal vrij simpel. Installeer de applicatie en upload je werk op Behance Network (mocht je dat nog niet gedaan hebben). Deel je werk in in projecten en stop ze in de zojuist geïnstalleerde app. Nu, is dat niet leuk?

Een brug tussen een creatief en een zakelijk netwerk. Ergens is dat mooi.

In de vrije tijd ‘at hand’ besloot ik watvindikvanjou.nl in light versie voort te laten bestaan. In de vorm van een weblog, dat is. Voor recruitmentmatters.nl zal ik wekelijks een hotemetoot uit de recruitment wereld checken, waarover later meer. En ik zal me wagen aan doorwrochte blogs en interviews met mensen uit de online branding bizz.

Maar first things first, dit blog moet nog even wat netter worden ingericht. En de social media kanalen moeten weer even een revival krijgen. Ik kan weer aan de slag, overigens met dank aan Jeroen Ooms, die dit gisteravond/nacht even georganiseerd heeft.

“Duidelijk is dat de zelfstandige professional vooral goed voor de dag wil komen op LinkedIn. Een veel gehoord antwoord op de vraag, wat deed je na de presentatie als eerste online, is het personaliseren van je LinkedIn url. Deze kan je in je mailondertekening of op je visitekaartje als ‘website’ neerzetten.” Kijk, dat is nog eens een leuke quick fix die ik mijn collega-zelfstandigen heb bijgebracht.

En daar blijft het niet bij: “Navraag bij de professionals over wat ze hun collega zelfstandige aan zouden raden leverden het volgende op: “Wees consistent in je communicatie online”, Sander Bakker. En: “Zorg voor kort en bondig statement van je ‘merk’. Dit kan worden geïnspireerd door het samenbrengen privé en zakelijk!”, Hetty de Jong”

Zelfs mijn belangrijkste ‘les’, durf jezelf online te laten zien, resoneert lekker. Ik ben tevreden.